Inor gutxik esango luke, besterik gabe, zuzenbide eta literatura ezin bateragarriak direnik. Izan ere, bi-biak dira letren mundukoak. Lehenak, literaturak, letra gozoen izena eta aipua dakartza. Bigarrenak, ostera, aginduen letra astunak biltzen omen ditu aspalditik, askoren atsekaberako.
Bitzuok letrak izanda, letradunak izan dira zuzenbidean aritu izan direnak oraintsu arte. Egun ere, maiz entzuten da esamolde hori lege-jarduleen artean.
Dena den, bada bi arlo horien artean halako bereizketa, halako jauzia, hain zuzen ere, historian horrenbestekoa izan ez dena. Zuzenbidearen protagonistak sarri askotan izan dira literatura-sortzaileak. Bide beretik, legea eta zuzenbidea maiz agertu dira literaturaren orrialdeetan, mundu juridiko horrek eguneroko bizimoduan duen eragina nabarmenduz.
Nolanahi ere, euskara bera ari da oraingoan mendeetan zehar ments izan duena garatzen eta egituratzen; hain zuzen, mundu juridikoari zor zaion erregistro linguistikoa. Horretan, bistan da, legebiltzarrak eta aldizkari ofizialak behar-beharrezkoak dira. Beste horrenbeste, esan gabe doa, sorkuntza-lanak eman ditzakeen isla eta bultzada.
Hona, bada gure Euskal letretako klasikoek (Etxepare, Leizarraga, Axular eta Oihenart) egin zuten zuzenbidearekiko hurbiltze antzekoa, gerogarrenean egin daitekeenaren seinale.
